Είδαμε την παράσταση Κολιέ Από Μαργαριτάρια

…Και δεν μπορούσαμε να μην επηρεαστούμε και έως ένα βαθμό, να ταυτιστούμε με το τι πέρασε αυτή η γυναίκα. Μια παράσταση «γροθιά στο στομάχι», με έντονο το συναίσθημα να διαρρέει από το πρώτο μέχρι και το τελευταίο λεπτό και να μας κάνει να αναρωτιόμαστε για το πόσο μίσος χωράει τελικά σε έναν άνθρωπο.

Η παράσταση αφηγείται την αληθινή, τραγική, ιστορία της Δήμητρας της Λέσβου, μιας τρανς γυναίκας που έζησε μέσα στην καταπίεση, αφού στο χωριό της κανένας δεν μπορούσε να αντιληφθεί τη μοναδικότητά της. Πρώτη απ’ όλους η οικογένειά της, που με την πρόφαση «να τον προστατέψουμε από την κοινωνία», της έδιναν για χρόνια ψυχοφάρμακα, θεωρώντας την τρελή, αμαρτωλή, ανώμαλη.

Η τραγικότητα βέβαια είχε ξεφύγει από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της και απλώθηκε σε όλο το μικρό χωριό της Λέσβου που διέμενε, με εμπαιγμούς, χλευασμό και, απάνθρωπα, βιασμούς να αποτελούν συχνό φαινόμενο στην καθημερινότητά της.

Παρ’ όλα αυτά, η Δήμητρα δεν κρατούσε κακία για κανέναν. Με μια καρδιά γεμάτη αγάπη στον Θεό, αλλά και στον άνθρωπο, προσέφερε όπου και με ό,τι μπορούσε. Στη φύση, στα αδέσποτα, στους Σύριους μετανάστες. Το μόνο που ήθελε ήταν να ακούει μουσική, να χορεύει και να φοράει φορέματα.

Το έργο είναι μια ωδή στον ανθρώπινο πόνο που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει. Μια θλιβερή συνειδητοποίηση, ή υπενθύμιση, του ότι υπάρχουν πολλές Δήμητρες ανάμεσά μας που βιώνουν αντίστοιχα συναισθήματα λόγω ομοφοβικού/τρανσοφοβικού παραληρήματος από άτομα που θεωρούν πως είναι ανώτερα και πως έχουν εξουσία πάνω σε άλλους ανθρώπους. Που θεωρούν πως είναι εντάξει να κοροϊδεύουν, να κρίνουν και να ασκούν βία σε οποιονδήποτε δεν κατανοούν. Και ποτέ δεν τιμωρούνται για όσα κάνουν.

Τα αφηγήματα, πολλά: «Τα θέλει και τα παθαίνει επειδή προκαλεί», «ας πρόσεχε», «κόντρα στον Θεό/στη Φύση». Στερεοτυπικές κουβέντες με τις οποίες κάθε ΛΟΑΤΚΙ άτομο μπορεί να ταυτιστεί.

Η παράσταση θίγει θέματα ταυτότητας φύλου, σεξουαλικότητας και ομοφοβίας, για τα οποία ακόμη και σήμερα πολλοί είναι αυτοί που δεν έχουν ξεκάθαρη εικόνα για το τι αφορούν. Και είναι ανησυχητική η συνειδητοποίηση πως όλα αυτά δεν ανήκουν σε ένα μαύρο παρελθόν, αλλά είναι εδώ, στο παρόν, με ανθρώπους να γίνονται έρμαια των αντιλήψεών τους και να ξεσπούν σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού, που κανείς δεν μπορεί, δεν θέλει, ή δεν έχει ως προτεραιότητα, να προστατέψει.

Ευτυχώς που υπάρχει το θέατρο και μπορεί να δώσει φωνή σε όσα η κοινωνία θέλει να μένουν στην αφάνεια, για να μην της διαταράξουν την καθημερινότητα, την ησυχία, το βόλεμα. Γιατί αν δεν τα ξέρει, δεν χρειάζεται να καταλάβει, άρα δεν μπορεί να κατηγορηθεί ότι δεν ήξερε. Λες και πρέπει να ξέρεις τι περνά κάποιος για να είσαι και να λέγεσαι Άνθρωπος.

Να πάτε να τη δείτε και να πάρετε μαζί σας όσο περισσότερο κόσμο μπορείτε. Επειδή «η διαφορετικότητα είναι το δώρο της μοναδικότητας. Και δεν είναι κάτι που πρέπει να αποστρεφόμαστε, αλλά να το αγκαλιάζουμε».

Δείτε εδώ πληροφορίες για την παράσταση