Σε ακόμη μια προεκλογική περίοδο βρισκόμαστε αντιμέτωποι με παντώς είδους καμπάνιες, στεντόριες δηλώσεις, κουνημένα δάκτυλα, ευαισθησίες αλά καρτ, προστασίες με συμφέρον, συνθήματα, τυμπανοκρουσίες τύπου «εγώ είμαι καλύτερος από τον άλλον» και οτιδήποτε ο καθένας θεωρεί πως μπορεί να χρησιμοποιήσει για να κερδίσει κάποιες ακόμη ψήφους.
Βέβαια, το τι υποστηρίζει ο καθένας δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία όσο ο τρόπος που θα το παρουσιάσει. Γιατί, ακόμη και στην πολιτική – ή καλύτερα κυρίως στην πολιτική, το μάρκετινγκ παίζει το δικό του ξεχωριστό και τεράστιο ρόλο.
Δεν έχει σημασία τι θα εφεύρει κανείς για να πουλήσει προκειμένου να αλιεύσει ψήφους. Σημασία έχει το πώς θα το παρουσιάσει. Ασχέτως αν κάπου η λογική, η επιχειρηματολογία ή η επιστημονική απόδειξη λέει το αντίθετο: το θέμα είναι να παρουσιάσεις τα δεδομένα με τρόπο που θα κάνει τον οποιοδήποτε παρασύρεται από εντυπώσεις και προτιμά την μασημένη τροφή να πιστέψει πως έχεις δίκαιο. Τα υπόλοιπα είναι λίγο να ‘χαμε να λέγαμε.
Με αυτά τα δεδομένα, πάλι γίνεται λόγος για το θέμα της «παραδοσιακής» «πυρηνικής» και οτιδήποτε άλλο σκληροτράχηλο επίθετο κολλάει ντε και καλά δίπλα από τη λέξη οικογένεια. Τα λέγαμε και παλιά όταν άλλη μια αφίσα είχε κάνει ανυπόγραφα την εμφάνισή της στους δρόμους της Κύπρου. Το τι κατάφερε να πετύχει ποτέ δεν μάθαμε, όπως ποτέ δεν θα μάθει κανείς πόσο πεταμένα λεφτά είναι τέτοιες καμπάνιες, αφού δεν εξυπηρετούν τίποτε και κανέναν.
Η τεκνοθεσία δεν εμπόδισε ποτέ κανένα ομόφυλο ζευγάρι να αποκτήσει παιδί
Λίγο να μελετούσαν τα δεδομένα όσοι σκίζουν τα ιμάτιά τους για το θέμα της υιοθεσίας, θα ήξεραν πως κανένα από τα δεκάδες ομόφυλα ζευγάρια της Κύπρου δεν απέκτησε παιδί μέσω της τεκνοθεσίας. Από τη στιγμή που αυτό δεν επιτρέπεται, τα ζευγάρια καταφεύγουν σε άλλες νόμιμες διαδικασίες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, όπως αυτή της τεχνητής γονιμοποίησης. Που είναι αρκετά πιο απλή διαδικασία συγκριτικά με τη γραφειοκρατία που χρειάζεται μια υιοθεσία.
Αυτό προφανώς σημαίνει πως αν ένα ζευγάρι θέλει να κάνει παιδί, μια χαρά μπορεί να το κάνει χωρίς να παρακαλάει κανέναν να δώσει έγκριση ή να περάσει νομοσχέδια. Το ότι δεν αλλάζει η τρέχουσα νομοθεσία δεν «προστατεύει» κανένα παιδί όπως διαλαλούν. Ίσα ίσα, αφήνει απροστάτευτα τα ήδη υπάρχοντα παιδιά ομόφυλων ζευγαριών απέναντι στους νόμους.
Κι αυτό θα ένοιαζε τους πολιτικούς έστω και λίγο αν όντως νοιάζονταν για τα παιδιά έστω και λίγο, όπως προσπαθούν να μας πείσουν σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ. Από τη στιγμή που σφυρίζουν αδιάφορα για τις ήδη υπάρχουσες εδώ και χρόνια πολύχρωμες οικογένειες, μαντέψτε πού έχουν γραμμένα τα παιδιά «που προσπαθούν να προστατεύσουν». Που παρεπιπτόντως, από τι προσπαθούν να προστατεύσουν, ακόμη δεν κατάλαβε κανένας.
Η ζημιά που όντως κάνει η απαγόρευση της τεκνοθεσίας σε ένα πιθανό ζευγάρι
Οπότε, αν ένα ομόφυλο ζευγάρι στη σημερινή Κύπρο δεν έχει ανάγκη από την τεκνοθεσία για να αποκτήσει παιδί, τι πραγματικά λύνει η πολιτική θέση «όχι στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια»;
Η απάντηση; Τίποτα.
Αν όμως το πάμε ένα βήμα πιο κάτω, θα δούμε ξεκάθαρα το πρόβλημα που δημιουργούν εν γνώσει τους αυτοί που χρησιμοποιούν τα παιδιά για να κερδίσουν ψήφους:
Κι αυτό είναι πως αποτρέπουν στα παιδιά που μεγαλώνουν ήδη σε Στέγες και Ιδρύματα την ευκαιρία και την προοπτική να βρουν ένα σπιτικό.
Αυτό συμβαίνει επειδή για τα παιδιά αυτά δεν υπάρχει η εναλλακτική του να δοθούν σε υποψήφιο θετό ετερόφυλο ζευγάρι. Αν υπήρχε αυτή η επιλογή, όχι απλά θα δίνονταν ήδη αλλά δεν θα υπήρχε και ανάγκη ύπαρξης για Στέγες.
Οπότε, αυτό που ουσιαστικά μάς λένε οι κύριοι προστάτες της οικογένειας και των παιδιών, είναι πως είναι καλύτερα ένα παιδί να παραμείνει σε Ίδρυμα παρά να δοθεί σε ομόφυλο ζευγάρι. Πώς θεωρούν πως αυτό είναι καλό για ένα παιδί, πραγματικά κανείς δεν μπορεί να ξέρει.
Με τις Στέγες μίλησε ποτέ κανείς;
Είναι επίσης άξιο απορίας με ποιο τρόπο οι κύριοι με τα μαύρα βοηθάνε πρακτικά τα παιδιά στις Στέγες και τα Ιδρύματα. Και δεν εννοούμε τώρα στην προεκλογική περίοδο αλλά γενικώς.
Κάτι μάς λέει πως αποφασίζουν για αυτά χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, ούτε καν τα άτομα που δουλεύουν σε Ιδρύματα που κάτι παραπάνω μπορεί να ξέρουν.
Και φυσικά δεν μιλάμε καν για μελέτες δεδομένων, βιβλιογραφίας, επίσημων τοποθετήσεων και επιστημονικών απαντήσεων που όλα συμφωνούν στο ότι αν ένα ζευγάρι είναι ομόφυλο ή όχι, καμία διαφορά δεν κάνει στο πώς μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί και να πορευτεί μέσα στην κοινωνία.
Εν αντιθέσει φυσικά με την ήδη υπάρχουσα βιβλιογραφία (ή και κοινή λογική) που τονίζει με κάθε τρόπο πόσο επιβλαβές είναι για ένα παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου προβάλλεται το μίσος ή έστω η υποτίμηση μερίδας του πληθυσμού, από την οποία νιώθει πως είναι ανώτερο.
Συνεπώς, φαίνεται με κάθε τρόπο πως το σύνθημα «όχι στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια» είναι κατά των παιδιών που έχουν πραγματική ανάγκη και όχι κατά των ομόφυλων ζευγαριών που αν είχαν αυτή την επιλογή, ίσως να στρέφονταν σε αυτή τη λύση παρά στην τεχνητή γονιμοποίηση.
Αλλά είπαμε. Σημασία δεν έχει πόσο παράλογη, κενή, επιζήμια ή κακή είναι μια πολιτική θέση. Αλλά πώς θα επιλέξεις να την παρουσιάσεις